Kendi onurunu, bir kaftanın narin pembe ışıltısına emanet eden isimsiz elçi… Ömer Seyfettin, “Pembe İncili Kaftan”da, gururun ve vakarın sınandığı çetin bir diplomasi öyküsünü incelikle damıtarak anlatıyor. Osmanlı sarayının tüm ihtişamı içinde, Pers şahının huzuruna çıkacak elçi seçimi bir saygınlık meselesine dönüşür. Ne altınlar, ne mücevherler: Yalnızca bir mücevher-kaftan ve sahibinin dimdik duruşu anlatır imparatorluğun şanını.

Seyfettin’in kıvrak kalemi, zengin tasvirler ve keskin diyaloglarla, kibrin sınırında dolaşan bir sadakatin hikâyesini dokur. Dönemin toplumsal kodlarını, insan ruhunun değişmeyen zaaflarını ve kendini var etme sancılarını satır aralarına saklar.

Bu klasik anlatı, prestijin maddeyle değil, kişiliğin gölgesiyle ölçüldüğünü hatırlatırken, okuru da kendi değer yargılarını sorgulamaya davet ediyor. Göz alıcı “pembe”nin altında yatan bedeli, vicdan terazisinde tartmaya cesaretin var mı?

Pembe İncili Kaftan — cesaret, asaleti giyinmiş bir gururun unutulmaz yankısı.